|
Iznik |
İznik
Na mapach:
| İznik | |
| Państwo |  Turcja |
| Prowincja | Bursa |
| Powierzchnia | 753 km² |
| Położenie | 40° 25' 74 '' N 29° 43' 17'' E |
| Ludność (2007) • liczba ludności • gęstość |
22 179 59 os./km² |
| Nr kierunkowy | 0224 |
| Kod pocztowy | 16 860 |
| Tablice rejestracyjne | 16 |
|
Położenie na mapie Turcji
  İznik
|
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa miasta | |
İznik dawniej Nikea (gr. Νίκαια Nikaia, zlatynizowana nazwa: "Nicaea", "Nicea") – miasto na półwyspie Azja Mniejsza, niedaleko od Morza Marmara i Stambułu. Obecnie na terenie Turcji. Odbyły się w nim dwa sobory (w roku 325 i 787). Po opanowaniu Konstantynopola przez krzyżowców i utworzeniu na ziemiach bizantyńskich Cesarstwa Łacińskiego w roku 1204, Nikea stała się stolicą Cesarstwa Nicejskiego i ośrodkiem odrodzenia Cesarstwa Bizantyńskiego. Miasto padło łupem Turków w roku 1331.
W 325 roku cesarz rzymski Konstantyn Wielki zwołał do Nikei wielki zjazd ponad 300 biskupów. Ustalono wówczas powszechnie do dzisiaj obowiązujące wyznanie wiary. tzw. "Credo nicejskie". Podczas I wyprawy krzyżowej (1096-1099) Nikea była pierwszą większą twierdzą zdobytą przez krzyżowców (19 czerwca 1097 r.). Jak opisuje jeden z uczestników I krucjaty Albert z Akwizgranu "Nikeę dobrze chronił teren i przemyślne fortyfikacje. Naturalną barierę stanowiło rozległe jezioro obmywające jej mury oraz wody fosy zasilanej przez strumienie. Budowniczowie otoczyli miasto potężnymi murami, tak że mogło się nie obawiać ani szturmu, ani siły żadnej machiny" Mury Nikei miały ponad 5 km długości, około 10 metrów wysokości i więcej niż 100 baszt. W XV wieku[1] sułtan Mehmed I sprowadził tutaj mistrzów ceramiki z całej Persji dając początek rozwoju produkcji ceramiki w mieście. Szczyt rozwoju przypadł na XVI wiek, kiedy pracowało tu ponad 300 pieców, w których wypalane były najpiękniejsze wyroby ceramiczny w całym Imperium Osmańskim - ceramika z Izniku. Ostatnie wielkie zamówienie - 21 043 płytek w 50 różnych wzorach - wykonane było w 1609 roku dla potrzeb ozdobienia Błękitnego Meczetu w Stambule.
2 Zobacz też
Przypisy
- ↑ Najsłynniejsze miejsca i budowle świata. Warszawa: Hachette Livre Polska sp. z o.o., 2005, s. 248. ISBN 83-7184-480-8.